چه پرندها که تو جاده کوچ ٬

مهمون سفره سبز اون شدن٬

چه مسافرا که زیر چتراو ن٬

به تن خستگیشون تبر زدن ٬.............

من به فکر خستگی های پرپرنده هام٬ تو بزن تبر بزن!

من به فکر غربت مسافرام٬آخرین ضربه رو محکم تر بزن!

آخرین ضربه رو محکم تر بزن!!!

پ.ن: درختان٬ریه های تنفسی زمین .

  
نویسنده : نگین ; ساعت ٤:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱٧ اسفند ۱۳۸٥
تگ ها :