میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

 

میبرم تا ز تو دورش سازم

زتو ای جلوه امید محال

میبرم زنده بگورش سازم

تا از ین پس نکند یاد وصال.........

 

عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده به لب خونین دل

میبرم از دل من دست بردار ای

ای امید عبث بی حاصل!!!!!.....

<<فریدون مشیری>>

  
نویسنده : نگین ; ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ٥ آذر ۱۳۸٥
تگ ها :